JR jest dziś dobrze rozpoznawalnym artystą. Z urodzenia Francuz o tunezyjskich korzeniach. Zanim osiem lat temu znalazł w metrze mały turystyczny aparat, był zwyczajnym ulicznym grafficiarzem, teraz jego fotografie można oglądać (i kupić) w paryskich galeriach, a londyńska
Tate Modern właśnie zaprosiła go do zrealizowania gigantycznego projektu na fasadzie wieży Muzeum (
w ramach liftingu fasady, o którym jakiś czas temu pisała Gośka). Będzie to największa fotografia na świecie.
JR najpierw przez dwa lata fotografował życie ulicy, został szybko zauważony przez francuskie PHOTO i okrzyknięty „młodym talentem”, stopniowo ujawniło się jego zainteresowanie wielkoformatowymi fotografiami, którymi zaczął oblepiać mury paryskich domów. Obecnie wielkoformatowe wydruki to wizytówka JR.
Artysta podobnie jak Banksy pozostaje ciągle anonimowy, fotografując z pasją twarze innych, sam nie pokazuje swojej.
Najbardziej rozpoznawalną realizacją JR są zaprezentowane po raz pierwszy na murach izraelskich i palestyńskiech ruin, zestawione ze sobą,
zdjęcia zabawnie wykrzywionych twarzy rabina, immama i księdza – ludzie trzech religii, pozbawieni nadętej powagi, spoglądali wesoło na siebie nawzajem i przechodniów, wywołując pewnie uśmiech u niejednego z nich, bez względu na wyznanie. (w ramach projektu
FACE 2 FACE)
W 2008 JR zaczął realizować chyba najbardziej ambitny ze swoich projektów
WOMEN ARE HEROES , podczas podróży do Afryki odwiedzał
Liberię i Sierra Leone, Kenię i Sudan fotografując Afrykanki ( i umieszczając zdjęcia na lokalnych budynkach przy pomocy samych modelek). Na fotografiach twarze kobiet są uchwycone w charakterystycznej manierze „zabawnych grymasów”.
W ramach
WOMEN ARE HEROES powstały też króciuteńkie filmiki, będące szkicem portretu każdej z Afrykanek, pokazują one, że JR nie poprzestaje na banalnym powielaniu portretowego patentu, nabiera za to zacięcia dokumentalisty. Kilkanaście sekund ruchomego obrazu to najczęściej osobisty raport z bezwzględnej rzeczywistości, lub impresyjny zapis detali określający indywidualność bohaterki. Artysta nie ulega reporterskim zapędom i mimo, że pracuje w krajach ogarniętych wojną, na jego fotografiach nie znajdziemy żołnierzy z karabinami, ani scen przemocy. Afryka to dla niego kobiety bohatersko zmagające się z codzienną biedą i ubóstwem.
Ostateczny projekt dla Tate Modern nie został jeszcze zatwierdzony, na zdjęciu powyżej widać jeden z wstępnych pomysłów JR, inna wersja przewiduje umieszczenie na trzech elewacjach wieży portretów z
WOMEN ARE HEROES.
Wspólne zdjęcie przygotowane dla POLITYKI jakoś się na stronie nie zmieściło (są za to duże kadry z filmu Oli Buczkowskiej i Anki Niesterowicz), a jest ono moim małym sukcesem fotograficzny, bo po raz pierwszy Gośka była zadowolona z fotografii, którą jej zrobiłam. Nareszcie! Przy okazji zmieściłam się na zdjęciu i ja. Za Witkacym powiem „Gęba ludzka w niesamowity sposób mnie interesuje”, a swoją drogą jego „gębę” można sobie obejrzeć w różnych odsłonach, dziś w Dużym Formacie.
